ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Μπάσταρδοι σημαίνει κουλτούρα νίκης

Τώρα, από Κυριακή σε Πέμπτη, μπορούμε να ενώσουμε τα κομμάτια της ορολογίας Λουτσέσκου. “Μπάσταρδοι” είναι εκείνοι που έχουν “κουλτούρα νίκης”. Την Πέμπτη οι δικοί του, ήταν αρκετά πιο μπάσταρδοι απ’ όσο δεν ήταν την Κυριακή. Αλλά πάλι, όχι όσο μπάσταρδοι έπρεπε. Σ’ ένα βαθμό, ναι, μπορείς να το πεις, το κάζο με τον Βόλο έφερε τη νίκη στην Κοπεγχάγη.

Πρακτικά στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν η ίδια άσκηση. Πώς βάζεις ένα δικό σου παιγνίδι για ύπνο, δίχως να σε πιάσει ο άλλος στον ύπνο. Ενθυμούμενοι το 4-4, σχεδόν κυριαρχούμενοι από την τραυματική σκέψη του 4-4, αυτή τη φορά κάλμαραν τον ρυθμό και έσπαζαν τη ροή. Οπου/όσο μπορούσαν. Ενθυμούμενοι το 4-4 επίσης, ένα 4-4 που ο προπονητής είπε πως “δεν θα επαναληφθεί”, στο τελευταίο δεκάλεπτο μπήκαν πάλι στον φόβο ότι θα (ξανα)συμβεί το ανεπίτρεπτο. Τους κράτησε, με μία απόκρουση, ο Πασχαλάκης.

Μπάσταρδοι στ’ αλήθεια, έγιναν με την απρόοπτη ευκαιρία της αποβολής. Η στιγμή που άλλαξε όλο το πρότερο σκεπτικό. Η μη-ήττα πλέον, δεν θα ήταν ένα καλό αποτέλεσμα. Η νίκη έγινε, τρόπον τινά, υποχρεωτική. Εκεί πράγματι, οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ άρχισαν να κερδίζουν όλες τις δεύτερες μπάλες, πράγμα που τους επέτρεπε τη μόνιμη εγκατάσταση ψηλά, ανανέωναν και πολλαπλασίαζαν τον αριθμό των επιθέσεών τους, επιθέσεων ποιοτικών, ένα κρεσέντο.

Ηταν σαν να έλεγαν στους Δανούς “θα το φάτε, θέλετε δεν θέλετε”. ‘Η, ενόψει της ανελέητης πίεσης διαρκείας, “φάτε το, για να γλιτώσετε απ’ αυτό”. Τους έβαλαν, δύο. Εύκολα μπορούσαν, ίσαμε τέσσερα. Ο Ζίβκοβιτς κι ο Μπίζεσβαρ ήταν on-fire. Μέσα σε μισή ώρα ο Σέρβος ιδίως, έκανε την ασίστ στη φάση της κόκκινης, την ασίστ στο 0-1, το γκολ στο 0-2. Αν ήταν όλοι στη φροντ-λάιν Ζίβκοβιτς και Μπίζεσβαρ, θα έγραφε πολλά. Είναι ο ΠΑΟΚ, όμως. Δεν είναι η Παρί Σεν-Ζερμέν.

Ο Δικέφαλος ξεμπαστάρδευε, και εκτέθηκε στους κινδύνους, όσο ο Ραζβάν έφερνε παίκτες από τον πάγκο. Η διαχείριση, έβλαψε. Δεν θα ‘πρεπε. Και δεν θα μπορούσε επί της ουσίας, ο προπονητής να το προβλέψει. Δεν ήλθαν από τον πάγκο ο Κούτσιας, ο Κωνσταντέλιας, ο Λύρατζης. Ηλθαν ο Ελ Καντουρί, ο Ντάγκλας Αουγκούστο, ο Βαρέλα. Κι όμως η κάθε αλλαγή, έκανε την ομάδα όλο και πιο παθητική. Επιρρεπή, στο ανεπίτρεπτο. Σαν να την απομάκρυνε, από την κουλτούρα νίκης. Το ανεπίτρεπτο αποτράπηκε, μεν. Συνέβη όμως, το εξής οξύμωρο.

Ο ΠΑΟΚ νίκησε εκτός έδρας, τους άμεσους ανταγωνιστές για την πρώτη θέση στον όμιλο. Υπερκάλυψε, την εντός έδρας ισοπαλία με τη Σλόβαν. Και η γεύση στο φινάλε, όχι πως δεν ήταν συνολικά ικανοποιητική, αλλ’ είχε μια κάποια στιφάδα. Δεν θα είναι όλα τα ματς, 10 v 11 επί 80 λεπτά. Η Κοπεγχάγη δεν πήρε κάτι, από αυτό το ματς. Εδειξε στον ΠΑΟΚ ωστόσο, και αυτή εκτιμώ πως είναι η ωφέλιμη ανάγνωση του ματς, πόσο περίπλοκη θα είναι η επόμενη αναμέτρησή τους, σε συνθήκη 11 v 11, στην Τούμπα.

Η Κοπεγχάγη είναι μία άβολη ομάδα που πιέζει με τρέλα την κάθε μπάλα, βάζει όλη τη δύναμη του κόσμου στη μονομαχία και στη διεκδίκηση, βγάζει τρεξίματα που κάποιες στιγμές σ’ έκαναν να νομίζεις πως δεν ήταν 10 v 11 αλλά 11 v 10, ανεβάζει…παρανοϊκά ψηλά και τους δύο ακραίους μπακ ταυτόχρονα. Και φυσικά, όπως κάθε σκανδιναβική ομάδα με ποδοσφαιρικό αυτοσεβασμό, ξεζουμίζει τις στατικές φάσεις. Στις οποίες στατικές φάσεις, περιλαμβάνονται τα (συνήθως αμελητέα) πλάγια άουτ. Τα οποία πλάγια, όταν παίρνει την πάσα του συμπαίκτη, ο Πασχαλάκης τα δίνει με υπερβολική ευκολία. ‘Η τα δίνει ο συμπαίκτης, όταν δεν κάνει πάσα στον Πασχαλάκη.

Ο Ολυμπιακός έχασε την παρτίδα στη Φρανκφούρτη, ξεκάθαρα στη φάση κατοχής. Η μπάλα ήταν ίδια, και για τις δύο ομάδες. Φίφτι-φίφτι. Και με φίφτι-φίφτι μπάλα, η Αιντραχτ έκανε 19-5 φάσεις. Πήρε 7-2 κόρνερ. Η κατοχή της, είχε επικινδυνότητα. Η κατοχή του Ολυμπιακού, ήταν έξτρα-λάιτ. Εύκολα αντιμετωπίσιμη. Στη θεωρία, η καλύτερη προϋπόθεση ισορροπίας/ευταξίας των Κόκκινων είναι το τρίγωνο Μ’Βιλά/Μπουχαλάκης/Καμαρά. Αυτό είναι όμως, το τρέχον βάσανο που τυραννά τον Πέντρο Μαρτίνς.

Διότι στην πράξη, ο Μ’Βιλά είναι ένα φάντασμα και οι άλλοι δύο δείχνουν να υποφέρουν στο κομμάτι της φρεσκάδας. Αυτή τη στιγμή, ο Κούντε μοιάζει ο καλύτερος όλων! Το ομαδικό passing ήταν κακό, τσαπατσούλικο και σπάταλο, δίχως ροή. Μία βεβιασμένη πάσα του Ραμπτσούκ προς τον Ελ Αραμπί, ακριβώς στο διάστημα που σιγά-σιγά ο Ολυμπιακός έδειχνε πως αρχίζει κάπως να λειτουργεί, έφερε το τελειωτικό 3-1. Τέσσερις άκοφτες πάσες των Γερμανών στο μεσοδιάστημα, ένα σουτ, ένα ριμπάουντ, γκολ, γεια σας. Ο μόνος αντίπαλος που παρενεβλήθη σε όλο αυτό, ήταν ο Βάτσλικ στην προσωρινή απόκρουση.

Ολυμπιακός και Αιντραχτ είναι ομάδες με αμφίρροπη ικανότητα, στις μεταβάσεις και στα στημένα. Στην αρχή ήταν σαν δύο μποξέρ, που αντάλλασσαν τα χτυπήματα που έχουν στο ρεπερτόριό τους. Σταδιακά η Αιντραχτ έφερε όλο το έργο στην πλευρά της, τρυπώντας τον ευάλωτο άξονα του Ολυμπιακού με ένα δεκάρι (Καμάντα) και δύο φορ (Μπορέ, Γκονσάλο Πασιένσια). Δεν παίζουν πάντοτε, έτσι. Αποφάσισαν να παίξουν έτσι, μετά την ήττα από τη Χέρτα. Ο προπονητής είπε, δεν γίνεται να τα περιμένουμε όλα από τις σέντρες του Κόστιτς. Ετσι πάει. Από ήττες με τη Χέρτα, μαθαίνεις. Οχι από τη μία στο τόσο, νίκη με τη Μπάγερν. Παίζοντας έτσι λοιπόν, μετά ο Κόστιτς ήταν απλώς ένα σούπερ-μπόνους.

Ο Πέντρο Μαρτίνς από τα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου, έπιασε να σκέφτεται ό,τι και ο Λουτσέσκου. Την Κυριακή…

sdna.gr (Αλέξης Σπυρόπουλος)

Comments

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

To Top