ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

Με αφορμή την γέννηση σαν σήμερα 22 Δεκεμβρίου το 1915 του Νίκου Μπελογιάννη να πεί ο αποδυτηριάκιας μερικές αράδες…..

Παρά τα 250.000 τηλεγραφήματα που πήρε απο όλο τον κόσμο μέσα σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας, η κυβέρνηση Πλαστήρα δεν κατάφερε να αποτρέψει την καταδίκη του Μπελογιάννη. Ανάμεσά τους ο Σαρλ Ντε Γκόλ και σχεδόν όλες οι προσωπικότητες της γαλλικής πολιτικής ζωής, καθώς και 159 βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων της Μεγάλης Βρετανίας.Ο Πωλ Ελυαρ, ο Ζαν Κοκτω, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Πικάσσο, ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι μερικά μόνο από τα ονόματα διανοούμενων και καλλιτεχνών ενώ παρέμβαση υπέρ του  έκανε και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων  λέγοντας: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή». Η πρώτη δίκη ξεκίνησε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 με 92 κατηγορούμενους συνολικά, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο. Ένα από τα μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας  ως έκτακτος στρατοδίκης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο μοναδικός από τους στρατοδίκες που ψήφισε ενάντια στην θανατική καταδίκη του. Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου με δώδεκα θανατικές καταδίκες. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας  δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Αποφασίζεται όμως μαζί με ορισμένους άλλους κατηγορούμενους να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η υπόσχεση που υποχρεώθηκε να δώσει. Εν τω μεταξύ στις 16 Νοεμβρίου 1951 ανακαλύπτονται από την ασφάλεια παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Γλυφάδας, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι οι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, με βάση το  νόμο  περί κατασκοπείας, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών.  Η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε ποτέ, ούτε δόθηκε χάρη από τον Βασιλιά Παύλο, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις. Τελικά στις 30 Μαρτίου το 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 4.10΄ τη νύχτα,  μεταφέρθηκαν από τις φυλακές της Καλλιθέας  στο στρατόπεδο του Γουδή και εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού.  Η ώρα και η ημέρα της εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστη, οι εκτελέσεις γινόταν πάντα με το πρώτο φως του ήλιου και ποτέ μέρα Κυριακή ακόμα και από τους Γερμανούς Ναζί κατακτητές και φέρεται να έγινε τότε για να προλάβουν τυχόν απονομή χάριτος. Ο Νίκος Μπελογιάννης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης  κατά των Γερμανών. Εκτελέστηκε μαζί με τους Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση στις 30 Μαρτίου το 1952 ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπείας. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός. Η δίκη που έμεινε στην ιστορία ως “Υπόθεση Μπελογιάννη” και η εκτέλεσή του έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έμειναν στην ιστορία ως παράδειγμα υπερβολικής σκληρότητας των μετεμφυλιοπολεμικών αντικομμουνιστικών διώξεων. Προς τιμήν του ονομάστηκαν δρόμοι και οικισμοί σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως το χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία.

Comments

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

To Top