ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

Στόχος του Χίτλερ ήταν να εξοντώσει την Ρωσία για να μην μπορέσει αλλη φορά να ξανασηκωθεί. Τελικά συνέβη το αντίθετο, οι Σοβιετικοί  διέλυσαν την Γερμανία αλλά έκαναν το λάθος που δεν τους διαμέλυσαν, ούτε και τους εκμηδένισαν τους Γερμανούς. Ισως αυτό θα ήταν το καλύτερο για την ανθρωπότητα και για μια ενωμένη ευρώπη καλύτερη, με την Γερμανία στις πατερίτσες. Προσωπική άποψη εκφράζει ο αποδυτηριάκιας. Μην αφήνεις την οχιά  τραυματισμένη γιατί πάλι θα σε δαγκώσει και θα αναγεννηθεί. Απλά τα πράγματα, αλλά οι Σοβιετικοί δεν το έκαναν. Σα σήμερα στις 2 Μαΐου 1945 και ώρα 3 το μεσημέρι, τα γερμανικά στρατεύματα σταμάτησαν κάθε αντίσταση. Το Βερολίνο είχε πέσει. Η κυρίως μάχη για την πόλη του Βερολίνου έλαβε χώρα από το μεσημέρι της 20/04 ως τις 6π.μ. της 2/05 και υπήρξε μια από τις φονικότερες της ανθρώπινης ιστορίας. Οι γερμανικές δυνάμεις που αμύνονταν μέσα στην πόλη αριθμούσαν τους 45 χιλ. άνδρες και προέρχονταν από υπολείμματα μεραρχιών της Βέρμαχτ και των Βάφεν Ες Ες, ηλικιωμένους εφέδρους των μονάδων πολιτοφυλακής, πυρήνες της χιτλερικής νεολαίας που απαρτίζονταν από παιδιά και εφήβους, ελάχιστα τεθωρακισμένα και καθόλου αεροπορία. Απέναντί τους είχαν περίπου 2,5 εκατ. Ρώσους και 80 χιλ. Πολωνούς, 7 χιλ. τεθωρακισμένα, 7,5 χιλ. αεροπλάνα και 45 χιλ. κανόνια και εκτοξευτές ρουκετών. Η μάχη ήταν εξαιρετικά άνιση και το Βερολίνο ήδη περικυκλωμένο, μετά την αποτυχία του γερμανικού στρατού να σταματήσει την εχθρική επίθεση στα περίχωρα. Έτσι, οι Γερμανοί στην ουσία προσπαθούσαν να καθυστερήσουν όσο μπορούσαν την πτώση, αφού οι δυνάμεις των Ρώσων ήταν συντριπτικά ανώτερες σε αριθμό και εξοπλισμό και η συμμαχική αεροπορία βομβάρδιζε καθημερινά την πόλη κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο το έργο των αμυνομένων. Οι σοβιετικές δυνάμεις προχωρούσαν αργά προς το κέντρο από τρεις κατευθύνσεις, αντιμετωπίζοντας σθεναρή αντίσταση, ακόμα και αντεπιθέσεις. Από τα νοτιοανατολικά, κατά μήκος της οδού Φρανκφούρτερ και στόχο την πλατεία Αλεξάντερ, από τα βόρεια με αντικειμενικό σκοπό το Ράιχσταγκ και από τα νότια με στόχο την πλατεία Ποτσντάμερ μέσω της λεωφόρου Σόνεν. Τα σημεία στα οποία οι μάχες ήταν πραγματικά λυσσαλέες ήταν η γέφυρα Μόλτκε, το αρχηγείο της Γκεστάπο, το κτήριο του Ράιχσταγκ και το πάρκο Τιεργκάρτεν με τον τεθωρακισμένο αντιαεροπορικό πύργο του ζωολογικού κήπου, που κράτησε μέχρι την τελευταία μέρα των εχθροπραξιών. Τα στρατιωτικά τμήματα που πολέμησαν με τον περισσότερο φανατισμό ήταν οι μονάδες ξένων εθελοντών των Ες Ες. Γάλλοι, Νορβηγοί και Σουηδοί ήταν οι τελευταίοι υπερασπιστές του Τρίτου Ράιχ, ακόμα και όταν κάθε ελπίδα είχε πια χαθεί, προφανώς γιατί αυτοί οι άνδρες δεν είχαν πλέον πατρίδα και ήταν αποφασισμένοι να μην παραδοθούν στους Ρώσους. Το πρωί της 30ης Απριλίου, στην πρωινή ενημέρωση, ο διοικητής του Βερολίνου στρατηγός Βάιντλινγκ ανέφερε στον Χίτλερ ότι οι αμυνόμενοι θα εξαντλούσαν τα πυρομαχικά τους μέσα στην ημέρα. Ο Χίτλερ του έδωσε την άδεια να σπάσει τον κλοιό και να διαφύγει με τα τμήματά του προς τα δυτικά. Αργότερα, ο ίδιος και η Εύα Μπράουν θα αυτοκτονούσαν ακολουθούμενοι από τον Γκέμπελς και τη γυναίκα του, αφού είχαν σκοτώσει προηγουμένως τα παιδιά τους. Το βράδυ της πρώτης προς 2 Μαΐου ήταν η τελευταία ευκαιρία απόδρασης για τη φρουρά της πόλης. Από αυτούς που προσπάθησαν να διαφύγουν εκείνο το βράδυ, μόνο όσοι κατάφεραν να διασχίσουν τη γέφυρα Σαρλότενμπρικε και να φτάσουν στο Σπαντάου, ξέφυγαν από τον σοβιετικό κλοιό. Την επομένη όλα είχαν τελειώσει. Παρά την απόλυτη υπεροπλία τους, οι επιτιθέμενοι είχαν 80 χιλ. νεκρούς και 280 χιλ. τραυματίες και πάνω από 2 χιλ. κατεστραμμένα τεθωρακισμένα. Για τους Γερμανούς οι απώλειες ξεπέρασαν τους 400 χιλ. νεκρούς και τραυματίες. Οι απώλειες του άμαχου πληθυσμού παραμένουν ακόμα και σήμερα άγνωστες. Η σοβιετική διοίκηση, από την πρώτη μέρα της εκεχειρίας έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να ταΐσει τον πληθυσμό του Βερολίνου, αλλά το έργο ήταν πολύ δύσκολο και υπήρξαν προβλήματα εφοδιασμού και πρόσβασης των πολιτών στα σημεία διανομής τροφίμων. Τα κρούσματα βιασμών Γερμανίδων κάθε ηλικίας από μεθυσμένους και μη Ρώσους στρατιώτες έφτασαν το ασύλληπτο νούμερο των 100 χιλ. στο Βερολίνο, ενώ στο σύνολο της κατειλημμένης από τους Σοβιετικούς γερμανικής επικράτειας ξεπέρασαν το ενάμισι εκατομμύριο. Επίσης υπήρξαν περιστατικά που οι Ρώσοι έκλεβαν και σκότωναν χωρίς διάκριση πολίτες και μόνο μετά το καλοκαίρι του ’45 επιβλήθηκε μιας κάποιας μορφής πειθαρχία στα σοβιετικά στρατεύματα στη Γερμανία, μετά την παραδειγματική τιμωρία των παραβατών. Για τους
κατοίκους του Βερολίνου, η μάχη της επιβίωσης σε καιρό ειρήνης θα ήταν το ίδιο σκληρή όσο και στον καιρό του πολέμου. Σα σήμερα στις 2 Μαϊου του 1945,  ο Μιχαήλ Μίνιν καταγράφηκε στην Ιστορία ως ο πρώτος Σοβιετικός στρατιωτικός που ύψωσε την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στη στέγη της γερμανικής Βουλής Ράιχσταγκ, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βερολίνου απο 16 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου 1945.

Comments

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

To Top