ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΝΑΙ ή ΟΧΙ χαμένος θα  είναι ο Ελληνας. Κάποιες φορές νιόθω πολύ τυχερό τον εαυτό μου που η μοίρα με έφερε να ζήσω εδώ στην Κύπρο. Πεθυμάς τον τόπο, την καταγωγή σου, τους φίλους σου αλλά σήμερα τα πάντα είναι τόσο απλοποιημένα που όποιαδήποτε ώρα θελήσεις βρίσκεσαι μαζί τους. Τυχερός πολύ που βρέθηκα στην Κύπρο. Ενα μέρος καθαρά Ελληνικό. Τα πάντα Ελληνικά και ο κόσμος αδελφικός. Διαφορές μικρές στην καθημερινότητα. Ασήμαντες. Με θλίβει το γεγονός που βλέπω συμμαθητές μου πτυχιούχους του Πολυτεχνείου να δυσκολέυονται να επιβιώσουν. Δυστυχώς, η κατάσταση στις Επαρχίες στην Ελλάδα είναι δραματική. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στις Επαρχίες και στις μεγαλουπόλεις. Στην Επαρχία νιόθεις φυλακισμένος. Ετσι ένιοθα τουλάχιστον εγώ. Ισως γιατί να ήταν λιγάκι ανακατεμένες και οι ρίζες μου. Τα πάντα κινούνται γύρω απο το τι θα πεί ο κόσμος. Μια νοοτροπία που υπήρχε πάντα και ποτέ δεν θα αλλάξει. Τι θα πεί ο κόσμος που κανένας δεν κοιτάει τα δικά του αλλά τι κάνει ο άλλος. Στην τελευταία τάξη, η φιλόλογος ύστερα απο μια μεγάλη απεργία καθηγητών και αφου δεν παρουσιάσθηκα καμμιά ωρα στο μαθημά της μιάς και ήταν απεργοσπάστρια, με έκοψε στα αρχαία στο πρακτικό. Τα χαρτιά μου τα είχα έτοιμα να φύγω  έξω για Γυμναστική ακαδημία με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο. Τι σύμπτωση να μισώ τους φιλόλουγους και η κόρη μου η μεγάλη να τελειώσει την φιλοσοφική στο ΑΠΘ. Τελικά δεν πήγα. Στη συνέχεια παρουσιάσθηκαν και διάφορα προβλήματα υγείας στην οικογένεια και έμεινα εκεί δουλεύοντας εποχιακά στην δημόσια υπηρεσία. Δεν κράτησε πολύ όμως και μια γνωριμία με Κύπρια με έφερε στην Κύπρο. Γάμος, παιδιά, διαζύγιο, η δουλειά μου, καλή, σταθερή, τα ωφελήματα αρκετά ικανιποιητικά αλλά  έκανα σκέψη να φύγω. Το σκέφθηκα απο δώ απο κεί και που να πάς στην Ελλάδα αφού η κατάσταση δεν έδειχνε να είναι σταθερή και ομαλή. Είχαμε και τη Λίρα ενα ισχυρό νόμισμα που αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα στην Κύπρο το 90% θα έλεγε επιστροφή στη Λίρα και άσε τι λένε οι πολιτικοί. Αυτοί κοιτάνε την πάρτυ τους και γω την δική μου. Εγώ τι λέω και τι λένε αυτοί δεν με ενδιαφέρει. Να τα λένε εκεί που περνάνε. Οχι σε μένα.  Τελικά νιόθω πράγματι πολύ τυχερός για όσα μου συνέβησαν στην ζωή μου. Κάθε εμπόδιο για καλό λένε πολλοί και σίγουρα δεν έχουν αδικο. Σήμερα, τα παιδιά τα μεγάλα τακτοποιημένα, τα μικρά όπου νάναι πέρνουν και αυτά το δρόμο τους, να ανοίξουν τα φτερά τους. Δεν θα ξεχάσω ενα πρωινό που μου τηλεφώνησε ο γιός μου απο την Πάτρα. Σπόυδαζε εκεί στον πρώτο χρόνο στο πολυτεχνείο στους υπολογιστές και μου λέει μπαμπά θέλω να πείς του θείου να έρθει να με βοηθήσει να μαζέψω τα πράγματά μου για να γυρίσω πίσω στην Κύπρο. Γιατί αγόρι μου τον ρωτάω τι έγινε και θές να φύγεις. Εγω μου λέει ήρθα εδώ να σπουδάσω και να τελειώσω αλλά με τα μυαλά που κουβαλάνε εδώ μέσα με καταλήψεις και απεργίες δεν θα τελειώσω ποτέ. Ηδη τη χρονιά την έχασα. Ηρθε πίσω πήγε σε ενα κολέγιο εδώ και στο Μάντσεστερ σε 3 χρόνια τελείωσε, Στην Ελλάδα ακόμα θα σπούδαζε ενώ στην Κύπρο ήδη εργάζεται σε μεγάλη εταιρεία με καλές απολαβές. Μυαλωμένο παιδί. Ευτυχώς πήρε απο την μάνα του. Εγώ σκέφτομαι να φτάσουμε με το καλό στη σύνταξη αν θέλει ο θεός και να βρίσκομαι με τους φίλους μου να λέμε τα δικά μας πίνοντας τσίπουρο ή κρασάκι. Και έχουμε πολλά να πούμε. Πάρα πολλά. Με το ΝΑΙ ή με το ΟΧΙ ο σταυρός του μαρτυρίου για τους αδελφούς στην Ελλάδα θα είναι βαρύς και ο γολγοθάς μεγάλος. Δύναμη και αισιοδοξία στους αδελφούς στην Ελλάδα.

Comments

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

To Top