ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΧΩΡΙΣ ΓΚΟΜΕΝΟ, ΜΕ ΔΟΝΗΤΗ

«Φέρτε μου αυτό το κορίτσι να το γαμήσω! Πληρώστε την όσο, όσο, όσα κι αν ζητήσει τα αξίζει… Θέλω να την πηδάω για μια εβδομάδα. Για επτά ημέρες και επτά νύχτες και επτά απογεύματα μόνο για πάρτη μου…». Η ιστορία είναι αληθινή, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ονόματα, άλλωστε το σκάνδαλο δεν πολυέπαιξε στα παγκόσμια μήντια. Κροίσος αυτός, μόνον 65 χρονών, παντρεμένος, με μεγάλα παιδιά, όμως την έβρισκε στο έτσι. Μπάνισε το κορίτσι από την τηλεόραση, στα καλλιστεία για τον τίτλο της Μις Υφήλιος και επιτόπου έδωσε την εντολή στον ειδικό επί του αντικειμένου λαμόγιο του.
Βεβαίως «ειδικός συνεργάτης» ο κύριος λαμόγιο. Με ειδικά προσόντα. Δεν είναι δυνατόν αυτή τη δουλειά να την αναλάβει ο κάθε τυχαίος. Είναι μια ειδική αποστολή αυτή. Σοβαρά και ξεκάθαρα να πλησιάσεις την Μις Υφήλιος, ένα απίστευτο μανουλομάνουλο, 19 ετών, παρθένα παρακαλώ, με αγγελική ομορφιά, με μια αγνότητα στο πρόσωπο για να της ξηγηθείς, όπως θέλει το αφεντικό σου. Και σ’ αυτές τις μπίζνες η δουλειά γίνεται, πρέπει να γίνεται ψυχρά, ωμά, χωρίς σαχλονεραϊδογλυκόλογα.
Δέχεσαι την πρόταση, κυρά μου; Αν δέχεσαι τότε να σου σπεκάρω τα καθέκαστα. Ο κύριος πληρώνει τόσα, τα παίρνεις προκαταβολικά, επιβεβαιώνεις την κατάθεση στο όνομά σου στην τράπεζα της αρεσκείας σου και για μια εβδομάδα θα είσαι προς γενική χρήση και απόλυτη εκμετάλλευση του αφεντικού μου. Δεν δέχεσαι; Κανένα πρόβλημα. Εσύ αποφασίζεις.
Το πράμα μπερδεύτηκε. Και φταίει το λαμόγιο του 65χρονου διότι ο μαλάκας, ο ανίκανος, δεν το είχε στήσει σωστά το έργο. Δεν είχε κάνει τη σωστή εξήγα με το κορίτσι και προκειμένου να δείξει στον μπος μια αποτελεσματικότητα στην ανάθεση του έργου που του ανέθεσε, είπε στο αφεντικό Όλα είναι εντάξει, το ρύθμισα το ζήτημα, η κυρία καταφθάνει στον πύργο σας στη Σκωτία, μεθαύριο Παρασκευή. Και λέω μπερδεύτηκε το πράμα διότι η 19χρονη Μις Υφήλιος, σ’ αυτή την παληά ιστορία, και δεν είναι μόνον παληά, και θα εξηγήσω γιατί, το λέω αυτό…, βγήκε φόρα παρτίδα και είπε δημόσια ότι Με παραπλάνησαν, άλλα μου είπαν, για άλλα πράγματα δέχθηκα τη φιλοξενία αυτού του κτήνους που προσπάθησε να με βιάσει, μπλά μπλά και τρα λα λα.
Λέω ότι δεν είναι μόνον παληά αυτή η αληθινή ιστορία διότι  είναι τόσο, μα τόσο συνηθισμένη. Ο άλλος έχει λεφτά, ατέλειωτα λεφτά, δεν ξέρει τι έχει, και του γυαλίζει το μάτι μια μουνάρα. Τι κάνει; Θα πει Δεν την είδα την κυρία; Ειδικά αν είναι κάποιος που ξεκίνησε από μπατίρης, όχι από τζάκι, και έγινε μεγιστάνας του πλούτου, αυτός κι αν θέλει να γίνει πραγματικότητα στη στιγμή κάθε επιθυμία του. Δεν παίζεται αυτός που ο ίδιος έκανε λεφτά από το τίποτα. Τον γαμάω τον κόσμο, σου λέει. Λάθος! Δεν σου λέει. Το λέει μόνον στον εαυτό του. Εγώ είμαι, ό,τι θέλω κάνω, είμαι γαμιάς, και δεν εννοεί μόνον στο σεξ.
Ούτε ένας, λοιπόν, ούτε δυο, ούτε δυο χιλιάδες γαμιάδες του πλανήτη, γαμιάδες του χρήματος, είναι αυτοί που βλέπουνε έναν τραγουδιστή ή, μια ηθοποιό, ένα αρσενικό φωτομοντέλο, μια Σταρ Ελλάς, Μις Ουκρανία και θέλουν το πρόσωπο στο κρεββάτι τους. Και όποιος και όποια γουστάρει. Χωρίς μαλακίες. Χωρίς υποσχέσεις, κοριτσάκι μου, αγοράκι μου, θα σε βοηθήσω στην καριέρα σου, θα είμαι στο πλευρό σου για κάθε σου πρόβλημα. Τι είναι αυτά; Σε πληρώνω για να σε γαμήσω. Ξεκάθαρα πράγματα.
Κι έρχομαι στο άλλο περιστατικό. Σ’ αυτό το στόρυ με τη συγχωρεμένη Αν Νικόλ Σμιθ που κάθε τόσο έσκαγε στον αέρα ένα επεισόδιο που το έπαιζαν όχι μόνο τα κουτσομπολίστικα μήντια. Φοβερά πράγματα. Ούτε στα έργα δεν γίνονται αυτά. Κι όμως, είναι μια ακόμα πραγματική και ζωντανή ιστορία που το πρώτο που σκέπτεσαι είναι ότι προσφέρεται για ταινία στον κινηματογράφο. Κι αν γίνει ταινία, που θα γίνει οπωσδήποτε, που δεν γλυτώνει να μην γίνει, τότε θα πεις «Έλα μωρέ, αυτά γίνονται μόνον στο σινεμά…».
Είπαμε. Η ιστορία είναι πασίγνωστη. Εσπαγε ταμεία στην Αμερική εδώ και 12 χρόνια. Διότι πρωταγωνιστής της είναι ένα πολύ βαρβάτο όνομα, άσχετο αν ο άνθρωπος έχει γίνει μακαρίτης πριν πολλά χρόνια.
Τζώρτζ Χάουαρντ Μάρσαλ ΙΙ. Και μόνον από το όνομα καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με μια επιβλητική φυσιογνωμία. Μάρσαλ ο Δεύτερος, όχι Μάρσαλ ο τζούνιορ, ο τζίμης, το τζιμάνι κι άλλες τέτοιες παπαρδέλες. Μιλάμε για τον Νο1 γαμάω των πετρελαίων του Τέξας, για έναν άνθρωπο που τον κόσμο όλο τον έβλεπε σαν ένα ταψί μπακλαβά, μάλιστα χαραγμένο σε κομμάτια, κι αυτός να αρπάει όποιο κομμάτι θέλει, γωνιακό, από το κέντρο, το μέσα αριστερά, ό,τι θέλει.
Με δυο γάμους πίσω του ο Τζώρτζ Χάουαρντ Μάρσαλ ο Β΄ όταν είδε την γυναικάρα, την 25χρονη Αν Νικόλ Σμίθ, δεν το πολυσκέφθηκε: «Αυτή θέλω! Ας μη μου σηκώνεται ούτε με βιάγκρα, την θέλω στο κρεβάτι μου να την βλέπω και να την πιάνω…». Και πήγε ο ίδιος ο 89χρονος και της ξηγήθηκε στα ίσα: «Παντρέψου με και ό,τι ευχαριστεί την ψυχούλα σου θα στο δώσω, ό,τι θέλεις τώρα αμέσως σου υπογράφω χαρτιά, αρκεί να γίνεις γυναίκα μου…».
Είπαμε. Η ιστορία είναι αληθινή. Και σε μέχρι πρότινος σε εξέλιξη. Άλλο αν ο γέρος πέθανε. Εδώ λέμε τώρα πώς ξεκίνησε το έργο. Στο Χιούστον του Τέξας, λοιπόν, σ’ ένα και πολύ πριβέ κλαμπ για σούπερ σπέσιαλ άνδρες, μόνον για άνδρες, μόνον για την ξεχωριστή φυλή των χοντροοικονομημένων, έκανε το νούμερο της η Αν Νικόλ Σμίθ. Κάτι μεταξύ Ανίτας Εγκμπεργκ και Σοφίας Λώρεν. Γυναικάρα, με βυζάρες, λαχταριστό κορμί, χυμώδες, όχι τίποτα αποστεωμένη, σκελετωμένη γκόμενα με γραμμές μπιμπελό και κοκκαλιάρας μανεκέν. Ένα ηφαίστειο ήταν το κορίτσι, έτσι όπως το έβλεπες, έτσι όπως το φαντασιωνόταν ο κάθε αρσενικός.
Το 1992 η Νικόλ είχε αναδειχθεί το κορίτσι της χρονιάς για το περιοδικό Playboy κι αυτή η διάκριση σχεδόν την υποχρέωνε να επιλέξει το τι θα κάνει σαν πουτανάκι. Θα γίνει μοντέλο, ηθοποιός, χορεύτρια; Τελικά, λόγω σωματικών προσόντων η Νικόλ το ‘ριξε στο στρηπτήζ και εκεί, στο καμπαρέ του Χιούστον, την τράκαρε όταν χόρευε ξεβράκωτη ο Μάρσαλ ο Σέκοντ.
Γίνεται ο γάμος, ο τρίτος του πετρελαιά, ο δεύτερος της στρηπτηζούς, και μετά από 14 μήνες ο γέρος τεζάρισε. Ψόφησε. Πριν προχωρήσουμε. Θα μου πει ένας…, μόνον ένας, χιλιάδες θα στο πουν. Ποιο; Τι θέλει ο σκατόγερος γαμώ τα λεφτά του με μια 25χρονη; Εντάξει, το καταλαβαίνουμε ότι η άλλη πάει για τα φράγκα, για την απόλυτη εξασφάλα, να τα απράξει χοντρά και να ‘χει να ζει πλουσιοπάροχα μέχρι να ασπρίζουν τα μαλλιά της και της πέσουν τα βυζιά και να ‘χει να πληρώνει στα γεράματά της κάποιον πιτσιρικά αγαπητικό. Ο σκατόγερος τι θέλει όταν δεν φθάνει το αίμα στον πούτσο του;
Άλλο η φαντασία, εγκεφαλική διεργασία είναι κι αυτό, όπως η καύλα, ο πόθος, όμως στο 90 ο διαιτητής σφυρίζει την λήξη. Στα 90 σου χρόνια, όσο κι αν γουστάρεις, το αίμα δεν βράζει. Κι αν δεν βράζει, δεν κοχλάζει το αίμα μέσα σου, δεν σ’ ακούν τα κύτταρα, τα νευρικά κύτταρα στο καυλί σου. Δεν γίνεται διαφορετικά, θέλει να ποτιστεί με αίμα το εργαλείο για να κάνει την επανάστασή του, να σκοράρει στο κρεββάτι.
Τι να λέμε τώρα. Έχει γαμηθεί στην έρευνα η επιστήμη για να ανακαλύψει το μυστικό, όχι τόσο για να θεραπεύσει το πρόβλημα, αλλά να το λύσει προληπτικά, που ταλαιπωρεί εκατομμύρια άνδρες μετά τα 40 τους χρόνια. Αυτό που λέγεται στυτική δυσλειτουργία. Για λόγους ψυχολογικούς και ψυχοπλακωτικούς σε κάποιους δεν τους σηκώνεται, και οι άνθρωποι πέφτουν στην κατάθλιψη, στη μελαγχολία.
Γίνεσαι 50, γίνεσαι 60, γίνεσαι 70 και το νοιώθεις ότι έχεις μια μειωμένη απόδοση όσο περνάνε τα χρόνια, οι πενταετίες. Φυσικό. Επόμενο. Και πάει ο άλλος στα 90 του να τη βρει με μια 300 μηνών γκομενάρα. Γίνεται; Ποιες τρακόσιες, ούτε τριάντα, ούτε μια φορά δεν θα μπορεί να του σηκωθεί, ακόμα κι αν του κάνει την πιο αριστοτεχνική, την πιο καλλιτεχνική πίπα, ακόμα κι αν τον ανάψει με το πιο καυλωτικό στρηπτήζ.
Τι να λέμε τώρα. Άλλο επιθυμία, άλλο ορμή. Στις ορμόνες δεν υπάρχουν μαγικά για να νοιώσεις σεξουαλική ικανοποίηση. Μόνο με τα μάτια, με ό,τι βλέπεις στην κυρία δεν ενεργοποιούνται τα ηλεκτρόδιά σου, τα ηλεκτρικά ερεθίσματα του εγκεφάλου για να σκληρύνει η πούτσα σου. Γι’ αυτό την πήρες την 25χρονη, να την βρεις εσύ, όχι αυτή. Αυτή και χωρίς γκόμενο, μ’ έναν δονητή θα την κάνει και μόνη της τη δουλειά. Άσε ότι θα σε παρακαλέσει να τον δουλέψεις εσύ τον δονητή στο πράμα της.
Το ‘ξερε ο άνθρωπος ότι θα πεθάνει. Έφθασα στα 89, σου λέει ο Μάρσαλ, δεν είμαι μαλάκας να μην καταλαβαίνω ότι λίγα είναι τα ψωμιά μου. Γιατί να τα πάρει όλα ο γιός μου κι εγώ να μη χαρώ, όσο καιρό μου μένει, ένα τρακοσάρικο, μια μουνάρα 300 μηνών. Ας μην μπορώ να πηδήξω, ας μη μπορώ να φθάσω σε οργασμό, εγώ δεν θέλω να φύγω απ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς να ικανοποιήσω το απωθημένο μου. Αυτό ήταν πάντα το απωθημένο μου. Να ‘χω δικηά μου, δίπλα μου, μια σούπερ σέξυ πανγυναίκα. Και θα το κάνω πραγματικότητα το απωθημένο μου χωρίς να παραγνωρίζω ότι η κυρία λέει το «Ναι» για τα λεφτά μου. Τι είμαι; Νούμερο, να παραμυθιαστώ ότι με παντρεύεται γιατί μ’…αγάπησε. Εδώ δεν μ’ αγάπησαν πραγματικά οι δυο προηγούμενες νόμιμες γυναίκες μου, ούτε ο γιός μου μ’ αγαπάει. Άντε γαμηθείτε όλοι, λοιπόν. Δικά μου είναι τα πετρέλαια, εγώ τα έφτιαξα, δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν, αν θέλω να κάνω φιλανθρωπίες σε ορφανά, αν αγοράσω μια μουνάρα φεράρι κι ας μην μπορώ να την οδηγήσω. Μου αρκεί που θα την βλέπω και θα την γδύνω όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τις χερούκλες μου.
Πεθαίνει ο μπάρμπας και αυτό ήταν ό,τι καλύτερο για το «λαγουδάκι» του Playboy. Μιλάμε για δις. Για ατέλειωτα πακέτα που κληρονόμησε από τον θείο. Και μπαίνουμε σ’ άλλο κεφάλαιο της ιστορίας. Πάει στα δικαστήρια ο γιός του γερογαμιά και λέει ότι η κυρία είναι καριόλα, ότι όσο ζούσε ο πατέρας μου της αγόρασε δυο σπίτια, της έγραψε τούτο και το άλλο, την καταχρύσωσε με πανάκριβα δώρα, εντάξει, φτάνει, μέχρι εδώ, όχι να θέλει να μας πάρει κι άλλα ως χήρα του πατέρα μου. Όλα όσα δικαιούνται η κυρία τα έχει πάρει όσο ήταν ζωντανός ο πατέρας μου.
Γίνεται το δικαστήριο και κερδίζει ο γιός. Αγωγή στη συνέχεια κάνει η Νικόλ σε δεύτερο βαθμό και υποστηρίζει Η, έχουμε νόμους εδώ στην Αμερική ή, είμαστε μπουρδέλο. Εγώ είμαι η γυναίκα του, δεν μπορεί κανένα δικαστήριο να μου στερήσει τα δικαιώματά μου. Ο γιός του μακαρίτη άνδρα μου είναι μια αδερφάρα που μου κάνει δύσκολη τη ζωή,εμένα την απαρηγόρητη χήρα. Συμφωνεί με την Νικόλ το δικαστήριο αυτή τη φορά και επόμενο ήταν ο υιός Μάρσαλ να καταφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.
Ηταν μόνη της η Νικόλ; Αυτή είναι η ερώτηση. Ποιο στόρυ; Ποιο έργο που δεν γίνεται ούτε στο σινεμά; Εδώ, κύριε μαλάκα, σου μιλάω για την ερώτηση. Αυτή είναι η μαγκιά. Η ερώτηση. Να κάνεις σωστές ερωτήσεις. Λοιπόν. Ηταν μόνη της μια πρώην στρηπτηζού στον πόλεμο που της έχει ανοίξει ένα θηρίο; Ένας επιχειρηματικός όμιλος τερατωδών μεγεθών; Και με ποια κιλά μπορεί και στέκεται απέναντι στον κολοσσό η κυρία με τα μεγάλα βυζιά κι έχει απαίτηση να οικειοποιηθεί δις, πέρα από τα δις που έχει ήδη κονομήσει;
Πας σε δίκη, ακόμα κι αν έχεις δίκηο, σημαίνει ότι πας στον πόλεμο. Η, θα κερδίσεις ή, θα σου βγάλουν και την κυλότα. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Νόμος γραμμένος και άγραφος σ’ όλα τα σοβαρά στρηπτητζάδικα της γης. Απαγορεύεται ο πελάτης να απλώσει χέρι στην χορεύτρια. Ούτε καν να την αγγίξει. Και σου ‘ρχεται τώρα η Νικόλ και λέει του γιού του μακαρίτη Ούτε το σλιπάκι θα μου πάρεις, ενώ εγώ θα σε ξεμουνιάσω, πουστόπαιδο. Μόνη της; Η ερώτηση που λέγαμε.
Στον πόλεμο πας με στρατό. Με δική σου ομάδα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Θες δίπλα σου, από πίσω σου, μεγαλοδικηγόρους, μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλομαφιόζους, μεγαλοδημοσιογράφους. Όλοι αυτοί είναι απαραίτητοι. Σούπερ απαραίτητοι. Ο καθένας στον τομέα του. Κι ο αντίπαλος βλέποντας ότι η κυρία αρματώνεται, τι κάνει;
Πόσο κοστίζει μια δολοφονία, ρε; Άλλη ερώτηση αυτή. Η κυρία στρηπτηζού ζητάει 150 τρις δραχμές. Είσαι ο γιός. Τι μου ζητάει; Μου τα έχει πάρει κιόλας με μια δικαστική απόφαση. Φοβερά πράγματα. Και απαιτεί κι άλλα, εκτός απ’ αυτά τα 150 τρις δρχ. που η σκρόφα έχει ήδη κερδίσει μέσω δικαστηρίου. Τι κάνεις; Το πιο απλό, το πρώτο που σκέπτεσαι είναι να την φυτέψεις. Όσο κι αν σου κοστίζει μια δολοφονία της είναι τζάμπα μπροστά σ’ αυτά που θέλει να σου πάρει.
Δεν είναι εύκολο, όμως. Μάλλον εκεί που έφθασε το πράμα το μόνο που δεν πρέπει να κάνεις είναι να της βγάλεις συμβόλαιο. Διότι έτσι και την καθαρίσουν σ’ εσένα θα χρεώσουν το φόνο. Που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν την καθαρίζεις την τσούλα, αλλά και την προστατεύεις μήπως κάποιος δικός σου εχθρός αρπάξει την ευκαιρία και στην στήσει με σκοπό να σε εκθέσει. Δύσκολο, λοιπόν, να την στείλεις. Πολύ δύσκολο. Όπως πολύ δύσκολο είναι και για την κυρία το νταραβέρι της μ’ όλους αυτούς τους “πιστολάδες” με τους οποίους συμμάχησε για να σε αντιμετωπίσει, για να σε τρομοκρατήσει. Είπαμε.
Τι είπαμε. Δεν μπορεί η κυρία να θέλει να κλείσει το σπίτι του άλλου, του γιού και να το πετύχει αυτό ξεβράκωτη, όπως τότε που γδυνόταν στην πίστα. Χρειάζεται αβάντες. Στηρίγματα. Και μέσα σ’ αυτά και ένα συνδικάτο του εγκλήματος με δοκιμασμένους στις πιο δύσκολες αποστολές επιστήμονες εκτελεστές. Και να ξέρει ο άλλος, ο γιός, ότι στην πλευρά της κυρίας επιστρατεύθηκαν χοντρά οικονομικά συμφέροντα που ποντάρουν στη δικαίωσή της, που σημαίνει ότι ο άλλος, ο γιός, μέχρι που θα σκεφθεί και τον δικαστικό συμβιβασμό.
Ερώτηση. Πώς ξεμπερδεύει η κυρία με το κυριλέ σκυλολόι που στήνεται σε ζώνες αμύνης μπροστά της; Δεν είναι όλα θέμα συμφωνιών. Ούτε θα βασιστεί στη μπέσα των εγκληματιών η κυρία και αφού κερδίσει την παρτίδα να περιμένει μετά την αποχώρησή τους. Κάποια συμβόλαια μπορεί να γράφουν ημερομηνίες, όμως δεν λήγουν ποτέ. Σε ακολουθούνε μέχρι το θάνατό σου σαν τη χειρώτερη πρέζα.
Εντέλει και οι δυο πλευρές είχαν άσχημο τέλος.
Πηγή: apodytiriakias.gr

Comments

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

To Top